Hallo ik ben Buck, uw gids voor de Federal Reserve.
ik laat u kennismaken met een van de meest complexe, maar effectieve instellingen in de Verenigde Staten.
Maar maak je geen zorgen, ik zal het uitleggen in simpele taal.
Net naast me is een wegenkaart van waar we heen gaan.
Samen lopen we door het Federal Reserve systeem.
Letterlijk.
En onderweg zal ik je laten zien wat hier gebeurd,
en waarom het belangrijk is.
Aan het einde van deze rondleiding kan jij ook de Federal Reserve uitleggen in simpele taal.
Er is geen andere overheidsinstantie die onze acties kan overrulen
Dat zou een overname van het monetaire beleid door het congres betekenen
Een afwijzing van de onafhankelijkheid van de Federal Reserve, wat zeer verstorend zou zijn
voor de stabiliteit van het financiële systeem, de dollar en onze nationale economische situatie.
De Federal Reserve heeft helemaal geen goud
We hebben sinds 1934 geen goud meer
[menigte roept: "Stop de FED"]
Ons hele leven hebben te horen gekregen dat economie is saai. Het is vermoeiend.
Het is de tijd niet waard die het kost om het te begrijpen.
En al ons hele leven worden we voorgelogen.
[alarm bellen]
Oorlog. Armoede. Revolutie.
Ze draaien allemaal om de economie. En de economie draait om één sleutelbegrip:
Geld.
Geld. Het is het economische water waarin we ons leven doorbrengen.
We noemen het zelfs 'liquide middelen'. Het stroomt om ons heen, voert ons in zijn kielzog.
verdrinkt hen die niet voorzichtig zijn.
We gebruiken het elke dag in bijna elke transactie die we uitvoeren.
Ons hele leven werken we ervoor, maken ons er zorgen over,
sparen we, geven het uit, zijn zuinig.
Het bepaalt onze sociale status. Het compromitteert onze moraal.
Mensen zijn bereid ervoor te vechten, te sterven en te doden.
Maar wat is het? Waar komt het vandaan?
Hoe wordt het gemaakt? Wie controleert het?
Het is opmerkelijk dat, gezien de centrale betekenis ervan in ons leven,
niet één op de honderd personen zulke simpele vragen over geld kan beantwoorden.
Interviewer: Als je van plan was een gezin te stichten, zou je willen weten waar baby's vandaan komen.
En dit gaat veel over bankieren. Dus mag ik je vragen:
Waar komt geld vandaan?
Geïnterviewde 1: Waar komt het geld vandaan?
De regering drukt het. Het wordt gedrukt.
Waar komt geld vandaan?
Interviewer: Hoe wordt nieuw geld gecreëerd? Geïnterviewde 2:. Door arbeid.
Mensen werken en produceren rijkdom, en het geld zou in overeenstemming moeten zijn met die rijkdom
Interviewer: Waar komt geld vandaan?
Geïnterviewde 3:. Ik kijk anders naar geld. Het komt van bomen, nietwaar?
Maar waarom is dit?
Waarom zijn we zo onwetend over zo'n belangrijk onderwerp?
"Waar komt geld vandaan?" Is een eenvoudige, kinderlijke vraag.
Waarom is onze enige reactie dan het kinderlijke antwoord, grappig bedoeld:
"Het groeit aan bomen"?
Zo'n diepe staat van onwetendheid komt niet vanzelf.
Vanaf onze kindertijd zijn we nieuwsgierig naar de wereld
en willen we leren hoe het werkt.
En wat zou tot een beter begrip kunnen leiden van de manier waarop de wereld werkt
dan de kennis van geld, de schepping en vernietiging ervan.
Toch wordt dit onderwerp zorgvuldig vermeden op school en in ons dagelijks leven.
Onze monetaire onwetendheid is kunstmatig, een rookgordijn dat opzettelijk is opgetrokken
met de hulp van ingewikkelde systemen en onuitstaanbaar economisch jargon.
Maar er is geen econoom nodig om het belang van geld te begrijpen.
Diep van binnen weten we allemaal dat de oorlog, de armoede, het geweld dat we om ons heen zien
draait om de kwestie van geld.
Het lijkt op een puzzel die erop wacht om opgelost te worden. En dat is het.
De puzzel stukjes samen creëren een beeld van de Federal Reserve,
de centrale bank van Amerika en het hart van het banksysteem in het land .
Ondanks het centrale belang voor de economie, hebben maar weinigen ervan gehoord,
en nog minder mensen weten wat het is, ondanks de pogingen van de bank om zichzelf te beschrijven:
Onze economie draait op een complex systeem van uitwisseling van goederen en diensten
waarin geld een belangrijke rol speelt. Munten, valuta, spaargeld, betaalrekeningen;
het totale aanbod van geld wordt beheerd door de Federal Reserve.
Geld is het medium waardoor economische uitwisselingen plaatsvinden,
en geld, als een standaard van waarde, helpt ons om de prijzen voor goederen en diensten te bepalen.
De taak van het beheren van geld, 'monetair beleid', is om de koopkracht van de dollar te behouden
en ervoor zorgen dat voldoende geld beschikbaar is om de economische groei te bevorderen.
De Federal Reserve bevordert ook de veiligheid en stabiliteit van de instellingen waar we bankieren.
Het zorgt ervoor dat de mechanismen waarmee we betalingen doen, hetzij contant, met cheques,
of elektronisch, soepel en efficiënt werken.
En in haar fiscale rol fungeert het als bankier voor de overheid van Verenigde Staten.
Deze taken omvatten de belangrijkste verantwoordelijkheden van onze centrale bank.
Maar om de Federal Reserve echt te begrijpen, moeten we eerst de oorsprong en de context ervan begrijpen.
We moeten de puzzel deconstrueren.
Het eerste stukje van die puzzel ligt hier, in het Witte Huis.
Dit is waar de Federal Reserve Act, toen bekend als de 'Currency Bill',
werd ondertekend, nadat het het Huis en de Senaat was gepasseerd, eind december 1913.
The New York Times van kerstavond 1913, beschreef de feestelijke scène:
De bijeenkomst was doordrongen van de geest van kerstmis.
Hoewel de ceremonie minder indrukwekkend was dan de ondertekening van de Tarriff Act op 3 oktober in dezelfde ruimte,
de toeschouwers waren veel enthousiaster en grepen elke gelegenheid aan om te applaudisseren.
In het Witte Huis op die noodlottige december avond,
verkwanselde President Wilson het laatste restje controle over het Amerikaanse geld aan een kartel;
een goed georganiseerde bende oplichters, zo succesvol, zo sluw, zo goed verborgen
dat zelfs nu, een eeuw later, weinigen van hun bestaan weten,
laat staan de details van hun activiteiten kennen.
Maar die details worden al decennia openlijk toegegeven.
Natuurlijk, zoals ons werd geleerd om economie saai te vinden,
werd ons geleerd dat dit verhaal saai is.
Dit is de manier waarop de Federal Reserve het zelf vertelt:
De Verenigde Staten werd geconfronteerd met ernstige financiële problemen.
Aan het begin van de eeuw gaven de meeste banken hun eigen valuta uit, de zogeheten "bankbiljetten."
Het probleem was, valuta die goed was in de ene staat, was soms waardeloos in een andere.
Mensen begonnen het vertrouwen te verliezen in hun geld,
want het was slechts zo betrouwbaar als de bank die het had uitgegeven.
Uit angst dat hun bank failliet zou kunnen gaan, wou men ineens bankbiljetten omwisselen voor goud of zilver.
Omdat iedereen dit probeerde te doen, creëerden ze de "Paniek van 1907".
Tijdens de paniek stroomden de mensen stroomden naar de banken en eisten hun tegoeden op.
De banken konden niet voldoen aan de vraag.
Ze hadden simpelweg niet genoeg goud en zilver beschikbaar.
Veel banken gingen ten onder. Mensen verloren miljoenen dollars,
bedrijven leden, de werkloosheid steeg, en de stabiliteit van ons economisch systeem werd opnieuw bedreigd.
Nou, dit kon zo niet doorgaan. Als het land wou groeien en bloeien
moest er een manier worden gevonden om financiële en economische stabiliteit te bereiken.
Om financiële paniek te voorkomen, zoals in 1907,
tekende President Woodrow Wilson De Federal Reserve Act in 1913.
Maar dit is de geschiedenis zoals de overwinnaars het vertellen:
een revisionistische visie, waarin de oprichting van een centrale bank om de geld toevoer van een land te beheersen
alleen maar een saaie historische voetnoot is, ongeveer net zo belangrijk als de uitvinding van de rits
of een vroeg 20e-eeuwse hoola-hoop rage.
De waarheid is dat het verhaal van de geheime groep banken die de Federal Reserve Act in het leven riepen
net zo spannend en dramatisch is als een Hollywoodfilm of detectiveroman,
en des te meer opmerkelijk, omdat het allemaal waar is.
Wij beginnen het verhaal, toepasselijk genoeg, in de verhullende schemering.
In de nacht van 22 november 1910, gingen een groep van de rijkste en machtigste mannen in Amerika
aan boord van een privé spoorwagon op een onopvallend station n Hoboken, New Jersey.
De wagon, die stond te wachten met geblindeerde ruiten om toeschouwers te te verhinderen naar binnen te kijken,
was van Senator Nelson Aldrich, de schoonvader van miljardair en erfgenaam van de Rockefeller-dynastie,
John D. Rockefeller, Jr
Een centraal figuur in de invloedrijke Senaat Finance Committee, waar hij toezicht hield op het monetaire beleid van de natie,
Aldrich werd in de pers "General Manager van de Natie" genoemd.
Hij werd die avond vergezeld door zijn prive-secretaris Shelton,
en de top van de bancaire en financiële elite van de natie.
Piatt Andrew, de staatssecretaris van Financiën;
Frank Vanderlip, voorzitter van de National City Bank of New York;
Henry P. Davison, een senior partner in de JP Morgan Company;
Benjamin Strong, Jr, een medewerker van JP Morgan en de voorzitter van Bankers Trust Co
en Paul Warburg, erfgenaam van de Warburg bankiersfamilie en schoonzoon van Solomon Loeb
van de beroemde New Yorkse beleggingsonderneming, Kuhn, Loeb & Company.
De mannen moesten één voor één aankomen na zonsondergang om zo min mogelijk aandacht te trekken.
Geheimhouding was zo belangrijk voor hun missie
dat ze alleen hun voornamen gebruikten tijdens de reis
om hun ware identiteit geheim te houden, zelfs voor hun eigen bedienend personeel.
Een actie van slechts één van hen had de de aandacht kunnen trekken van hongerig pers in New York,
vooral in een tijdperk waarin bancaire en monetaire hervorming werd gezien als een belangrijke kwestie voor de toekomst van de natie;
een vergadering met hen allemaal samen zou zeker het verhaal van de eeuw zijn geweest.
En dat was het ook. Hun bestemming?
Het afgelegen Jekyll Island voor de kust van Georgia, de thuisbasis van de prestigieuze Jekyll Island Club
met als leden onder meer de Morgans, Rockefellers, Warburgs en Rothschilds. Hun doel?
Davison vertelde tegen lokale verslaggevers die lucht had hadden gekregen van de vergadering
dat ze op eendenjacht zouden gaan.
Maar in werkelijkheid schreven ze een hervorming van de banksector van het land, in volledige geheimhouding.
G. Edward Griffin, auteur van de bestseller 'The Creature from Jekyll Island'
en ervaren Federal Reserve onderzoeker, legt uit:
De banken besloten dat, aangezien er toch wetgeving zou komen om hun industrie te beheersen,
dat ze niet zouden afwachten wat er zou gebeuren en hopen dat het goed zou komen.
Ze besloten om te doen wat zo veel kartels doen vandaag de dag: ze besloten om de leiding te nemen.
En zij zelf zouden oproepen tot regelgeving en hervormingen.
Ze houden van het woord "hervorming". Het Amerikaanse volk valt voor het woord "hervorming".
Zet dat in een stuk corrupte wetgeving, noem het "hervorming"
en de mensen zeggen: "Oh, ik ben voor 'hervorming', "
en dus stemmen ze ervoor of accepteren het. Dus dat is wat ze deden.
Ze besloten, "We 'hervormen' onze eigen industrie"
Met andere woorden: "We vormen een kartel en we geven het kartel de macht van de overheid.
We gebruiken onze kartelafspraken om onszelf te reguleren in ons voordeel
en we noemen het 'De Federal Reserve Act.'
En dan gaan we met deze kartel afspraken naar Washington en we overtuigen die idioten daar om dit in de wet op te nemen".
Dat was de strategie. Het was een briljante strategie.
Natuurlijk zien we dit de hele tijd gebeuren, zeker vandaag de dag zien we dezelfde kartelvorming in andere industrieën.
Momenteel zien we dit gebeuren in de gezondheidszorg, maar toen was het het bankwezen.
Dus het bankkartel schreef hun eigen regels en voorschriften,
noemde het "De Federal Reserve Act," kregen het opgenomen in de wet,
en het was heel erg naar hun zin, omdat ze het zelf hadden geschreven.
In feite hebben ze regels gemaakt die het mogelijk maakten om hun eigen industrie te reguleren,
maar ze ging zelfs verder dan dat.
Voor mij is het duidelijk uit hun brieven, gesprekken van dat moment, en de debatten, dat ze nooit gedroomd hadden
dat het Congres zou instemmen en hen ook het recht zou geven om het geld van de natie te creëren.
Ze zouden niet alleen hun eigen industrie gaan reguleren, wat ze vanaf het begin nastreefden,
maar ze kregen een ongelooflijke geschenk waarvan ze niet hadden durven dromen, hoewel ze ervoor onderhandelden,
en dat was dat het Congres hen de bevoegdheid gaf om het geld van de natie te creëren.
Het Congres gaf het soevereine recht om het geld te creëren weg aan de particuliere banken.
Dit stond allemaal in De Federal Reserve Act,
en de Amerikanen waren vreugdevol, omdat ze te horen kregen, en ze waren ervan overtuigd,
dat dit eindelijk een manier was om het grote monster van Jekyll Island te controleren.
Verbazingwekkend genoeg waren ze succesvol,
niet alleen in hun samenzwering om de wetgeving te schrijven die uiteindelijk de Federal Reserve Act zou worden,
maar in het geheim houden van die samenzwering voor het publiek voor decennia.
Het werd voor het eerst gemeld in 1916 door Bertie Charles Forbes, de financiële schrijver die later Forbes Magazine zou oprichten,
maar het pas een kwart eeuw later volledig toegegeven, toen Frank Vanderlip korte schreef over de vergadering
in de editie van 9 februari 1935 van The Saturday Evening Post:
"Ik was zo geheimzinnig, zo stiekem, als elke samenzweerder.
Het is niet overdreven om over onze geheime expeditie naar Jekyll Island te spreken als
de daadwerkelijke conceptie van wat uiteindelijk het Federal Reserve Systeem is geworden"
In de loop van hun negen dagen durende overleg in de Jekyll Island club,
bedacht ze een plan dat zo overkoepelend was, zo ambitieus,
dat ze zich nauwelijks voorstellen konden dat het ooit zou worden aangenomen door het Congres. Zoals Vanderlip het uitdrukte:
"We wisten dat [ons plan] absoluut geheim moest blijven, anders zou al onze tijd en moeite zijn verspild geweest.
Als het publiekelijk bekend zou worden dat onze groep bij elkaar was gekomen om een bankwet te schrijven,
zou dat wetsvoorstel geen kans hebben om door het Congres aangenomen te worden".
Dus, wat hebben deze samenzweerders precies bedacht tijdens hun bijeenkomst op Jekyll Island?
Een plan voor een centraal banksysteem dat in handen zou komen van de banken zelf,
een systeem dat de banken van het land zou organiseren in een particulier kartel
dat exclusieve zeggenschap zou hebben over de creatie van geld.
Aan het eind van de negen dagen durende vergadering, gingen de bankiers en financiers terug naar hun kantoren
tevreden met wat ze bereikt hadden.
De details van het plan werden gewijzigd tussen het opstellen ervan in 1910 en de uiteindelijke aanname van de Federal Reserve Act,
maar de essentiële ideeën waren aanwezig.
Maar uiteindelijk is ook deze gebeurtenis op Jekyll Island slechts een stukje van een grotere puzzel.
En net als elk ander stukje van de puzzel, moet het gezien worden in de bredere context
zodat het grotere plaatje zichtbaar wordt.
Om de andere stukjes van de puzzel te begrijpen en het belang ervan in de oprichting van de Federal Reserve,
moeten we terug in de tijd reizen.
Het verhaal begint laat in de 17e eeuw in Europa.
De Negenjarige Oorlog woedt in het hele continent en Lodewijk XIV van Frankrijk strijdt tegen
een groot deel van de rest van het continent over zijn territoriale en dynastieke aanspraken.
Koning Willem III van Engeland verliest een verwoestende zeeslag, en geeft zijn hof opdracht de Engelse vloot te herbouwen.
Maar er is een probleem: geld.
De schatkist van de overheid is uitgeput door de oorlog en Williams krediet droogt op.
Een Schotse bankier, William Paterson, heeft de oplossing van een bankier:
een voorstel "om een bedrijf op te richten om een miljoen pond te lenen aan de regering tegen zes procent
(plus 5000 "administratiekosten") met het recht om geld te drukken"
In 1694 werd het plan enigszins aangepast (een £ 1.200.000 lening tegen 8 procent
plus 4000 voor administratiekosten), maar het gaat door.
De grootmoedig getitelde 'Bank of England' wordt opgericht.
De naam is een zorgvuldig geconstrueerde leugen, ontworpen om de bank de schijn van een overheidsinstantie te geven.
Maar dat is het niet.
Het is een particuliere bank van particuliere aandeelhouders, voor hun eigen winst, met goedkeuring van de koning
die hen in staat stelt om het geld van het volk te creëren, uit het niets, en het aan de kroon te lenen.
Wat hier gebeurde, bij het ontstaan van de Bank of England in 1694,
is de creatie van een patroon dat over de hele wereld zal worden herhaald:
een privaat gecontroleerde centrale bank, die geld leent aan de regering, tegen rente.
Geld dat ze uit het niets creëren.
En de parel in de kroon voor de internationale bankiers die dit systeem gecreëerd hebben,
is de toekomstige economische grootmacht van de wereld, de Verenigde Staten.
In vele opzichten is de geschiedenis van de Verenigde Staten
de geschiedenis van de strijd van het Amerikaanse volk tegen de bankiers die hun geld willen controleren.
In 1780, terwijl kolonies nog steeds vechten voor onafhankelijkheid van de kroon,
krijgen de bankiers waar ze op uit zijn.
In 1781 verkeert de Verenigde Staten in financiële onrust.
The Continental, het papiergeld uitgegeven door het Continentale Congres om de oorlog te betalen,
is ingestort omdat er teveel van werd gedrukt en door Britse valsmunterij.
Wanhopig op zoek naar een manier om het einde van de oorlog te financieren, wendt het Congres zich tot Robert Morris,
een rijke koopman, die werd onderzocht voor woekerpraktijken tijdens de oorlog, slechts twee jaar eerder.
Nu, als "Inspecteur van Financiën" van de Verenigde Staten 1781-1784
wordt hij beschouwd als de machtigste man van Amerika, na Generaal Washington.
In zijn hoedanigheid van Inspecteur van Financiën pleit Morris voor de oprichting van een particuliere centrale bank
doelbewust naar het model van de Bank of England, waar dat de kolonies zogenaamd tegen vochten.
Het Congres, in een hoek gedreven door oorlogsverplichtingen en gedwongen om zaken te doen met de bankiers
net als koning Willem in de jaren 1690,
stemt in met de Bank of Noord-Amerika, de eerste centrale bank van he land.
En precies zoals de Bank of England is ontstaan met een lening aan de Britse kroon van £1.200.000,
is de B.N.A. begonnen met het uitlenen van $1.200.000 aan het Congres.
Tegen het einde van de oorlog was Morris zijn politieke steun verloren
en de munt van de Bank of Noord-Amerika heeft het sceptisch publiek niet kunnen overtuigen.
De BNA wordt gedegradeerd van een nationale centrale bank
tot een particuliere commerciële bank, gecertificeerd door de staat Pennsylvania.
Maar de bankiers hadden het nog niet opgegeven. Voordat de inkt van de grondwet was opgedroogd,
werkt een groep onder leiding van Alexander Hamilton al aan de oprichting van de volgende particuliere centrale bank
voor de net gevormde Verenigde Staten van Amerika.
Hamilton is zo brutaal in het uitvoeren van deze agenda, dat hij zijn doelen niet verbergt
of die van de bancaire belangen die hij dient:
"Een bescheiden nationale schuld, zal voor ons een nationale zegen zijn,"
schreef hij in een brief aan James Duane in 1781.
"Het zal een krachtig cement zijn voor onze Unie.
Het zal ook de noodzaak creëren voor het heffen van belastingen tot een niveau waarop het,
zonder repressief te zijn, een stimulans voor de industrie zal zijn".
Er is hevig verzet tegen Hamilton en zijn op schuld gebaseerde systeem voor de financiën van de VS.
Onder leiding van Jefferson en Madison worden de bankiers en hun systeem van schuld-slavernij
benoemd tot als de vernietigende kracht die het is.
Thomas Jefferson schreef:
"De geest van oorlog en beschuldigingen, [...] sinds de moderne theorie van voortdurende schuld,
heeft de aarde met bloed doordrenkt, en verpletterde haar inwoners onder constant oplopende lasten".
Toch wint Hamilton. De eerste 'Bank of the United States' wordt opgericht in 1791
volgens het patroon van de Bank of England en de Bank of North America; een particuliere centrale bank
met de bevoegdheid om geld aan de overheid te lenen, dat het uit het niets creëert.
Feitelijk zitten dezelfde mensen achter de nieuwe bank als achter de oude 'Bank of North-America'.
Het was Alexander Hamilton, Robert Morris 'voormalige assistent,
die Morris voorgestelde voor de functie van financieel toezichthouder,
en de directeur van de oude 'Bank of North-America', Thomas Willing,
wordt aangedragen als de eerste directeur van de eerste Bank of the United States.
Maak kennis met de nieuwe bank bazen, hetzelfde als de oude bank bazen.
In de eerste vijf jaar van het bestaan van de bank,
leent de Amerikaanse regering 8,2 miljoen dollar van de bank en prijzen stijgen met 72%.
In 1795 treedt Hamilton af en de nieuwe minister van Financiën kondigt aan dat de overheid nog meer geld nodig heeft
en verkoopt de schamele 20% aandelen van de overheid in de bank, waardoor het een volledig private onderneming wordt.
Opnieuw wordt de Amerikaanse economie geplunderd, terwijl het private bankkartel binnenloopt.
Op het moment dat de vergunning van de bank verlengd moest worden in 1811,
het tij is gekeerd voor de financiële belanghebbenden achter de bank.
Hamilton is dood, doodgeschoten in een duel met Aaron Burr.
De bank-vriendelijke federalistische partij is uit de regering.
Het publiek staat wantrouwig tegenover buitenlands eigendom van de centrale bank, en bovendien,
ze zien het nut niet van een centrale bank in vredestijd.
Daarom wordt verlenging van de vergunning weggestemd in de Senaat en de bank wordt in 1811 gesloten.
Minder dan een jaar later, is de VS opnieuw in oorlog met Engeland.
Na 2 jaar van bittere strijd is de overheidsschuld van de VS bijna verdrievoudigd
van $45.200.000 tot $119.200.000.
De handel kwam tot stilstand, met stijgende prijzen, inflatie en oplopende schuld,
ondertekent President Madison het handvest voor de creatie van een volgende centrale bank,
de Tweede Bank van de Verenigde Staten, in 1816.
Net als de twee voorgaande centrale banken is deze voor het merendeel in particuliere handen
en krijgt de macht om geld te lenen, dat het creëert uit het niets, aan de overheid.
De 20 jarige bankvergunning loopt af in 1836, maar nog tijdens zijn eerste termijn
beloofd President Jackson om het te laten sterven vóór het verlengen.
Ervan uit gaande dat Jackson zijn kans op herverkiezing in 1832 niet zal riskeren,
dienen de bankiers een wetsvoorstel in om de vergunning van de bank te vernieuwen in juli van dat jaar, 4 jaar eerder dan gepland.
Maar Jackson spreekt een veto uit over de vernieuwing van de vergunning en gokt op de steun van het publiek voor zijn herverkiezing.
In zijn veto bericht, Jackson schrijft onomwonden over zijn verzet tegen de bank:
"Welke belangen of invloeden, openbaar of particulier, ten grondslag liggen aan deze wet,
het kan niet worden gevonden in de wensen of behoeften van de uitvoerende afdeling, die de huidige acties voorbarig vinden,
en de macht die aan haar is toegekend is niet alleen onnodig, maar gevaarlijk voor de regering en het land.
Het is te betreuren dat de rijken en machtigen te vaak het handelen van de overheid ombuigt voor hun zelfzuchtige doeleinden.
Als we niet onmiddellijk, gezien de belangen verworven onder ondoordachte wetgeving,
van onze regering maken wat het zou moeten zijn,
kunnen we tenminste een standpunt innemen tegen alle nieuwe vergunde monopolies en exclusieve privileges,
tegen de prostituering van onze regering voor de bevoordeling van de enkeling ten koste van de velen,
en voor compromis en geleidelijke hervorming in onze wetten en systeem van politieke economie."
Het publiek kiest de kant van Jackson en hij wordt herkozen met zijn slogan, "Jackson and No Bank!"
De President komt zijn belofte na.
In 1833 kondigt hij aan dat de overheid geen gebruik meer zal maken van de bank en haar schuld afbetaald.
De bankiers nemen wraak in 1834 door een financiële crisis te organiseren en te proberen Jackson de schuld te geven,
maar het heeft geen zin.
Op 8 januari 1835 slaagt president Jackson er in de schuld af te lossen,
en voor de eerste en enige keer in de geschiedenis is de Verenigde Staten bevrijdt van de schuldenlast van de bankiers.
In 1836 verloopt de vergunning van de Tweede Bank van de Verenigde Staten en de bank verliest haar positie als centrale bank van Amerika.
Het duurt 77 jaar voordat de bankiers de parel in hun kroon kunnen terugplaatsen.
Maar niet omdat ze het niet probeerden.
Onmiddellijk na de dood van de bank, reageerden de bank oligarchen in Engeland door handel terug te trekken,
het verwijderen van kapitaal uit de VS, het eisen van harde valuta voor alle export en strengere kredietvoorwaarden.
Dit resulteerde in een financiële crisis die bekend staat als de Paniek van 1837,
en opnieuw krijgt Jackson's campagne om de bank te doden de schuld van de crisis.
Gedurende de late 19e eeuw wordt de Verenigde Staten geteisterd door paniek over banken
die wordt veroorzaakt door wilde speculatie van de banken en sterke schommelingen in krediet.
Aan het begin van de 20e eeuw was het grootste deel van het geld in de Amerikaanse economie
gecentraliseerd in de handen van een kleine kliek industriële magnaten,
elk met een bijna-monopolie op een sector van de economie.
Je hebt de Astors in onroerend goed, de Carnegies en de Schwabs in staal,
de Harrimans, Stanfords en Vanderbilts in spoorwegen, de Mellons en de Rockefellers in olie.
Al deze families consolideren hun fortuin en van nature worden ze aangetrokken tot de banksector.
En zo vormen ze een netwerk van financiële belangen en instellingen die grotendeels draaien rond een man,
bankiers-telg en de informele centrale bankier van Amerika in de afwezigheid van een centrale bank,
John Pierpont Morgan.
John Pierpont Morgan, of "Pierpont", zoals hij liever wordt genoemd,
werd geboren in Hartford, Connecticut in 1837 als zoon van Junius Spencer Morgan, een succesvol bankier en financier.
Morgan komt op de slippen van zijn vader in het bankbedrijf en in 1871 wordt hij partner in zijn eigen bedrijf,
het bedrijf dat uiteindelijk JP Morgan and Company zou worden.
Het is Morgan, die Cornelius Vanderbilt's New York Central Railroad financiert.
Het is Morgan die de lancering van bijna elke grote onderneming van de periode financiert,
van AT & T, tot General Electric, tot General Motors naar Dupont.
Het is Morgan, die Carnegie uitkoopt en de United States Steel Corporation opricht, Amerika's eerste miljardenbedrijf.
Het is Morgan die een deal met president Grover Cleveland sluit om de goudreserves van de natie te "redden"
door 62 miljoen dollar aan goud te verkopen aan de schatkist in ruil voor staatsobligaties.
En het is Morgan, die, in 1907, de crisis in beweging zet die leidt tot de oprichting van de Federal Reserve.
In dat jaar Morgan verspreidt geruchten over de precaire financiën van de Knickerbocker Trust Company,
een concurrent van Morgan en een van de grootste financiële instellingen in de Verenigde Staten op dat moment.
De resulterende crisis, de Paniek van 1907, laat het Amerikaanse financiële systeem schudden op haar grondvesten.
Morgan schuift zichzelf naar voren als held en biedt moedig ondersteuning aan voor de haperende banken
en handelskantoren om te voorkomen dat ze ten onder zouden gaan.
Na een worsteling om de financiën van de natie, stelt het Congress een comité samen om 'The Money Trust' te onderzoeken,
de bankiers en financiers die het land zo dicht bij de financiële afgrond brachten
en die zo'n grote macht over de financiën van het land hebben.
Het publiek volgt de kwestie op de voet, en uiteindelijk worden een handvol bankiers geïdentificeerd
als de belangrijkste spelers in de activiteiten van 'The Money Trust',
waaronder Paul Warburg, Benjamin Strong, Jr, en JP Morgan.
Andrew Gavin Marshall, redacteur van The People's Book Project, legt uit:
Aan het begin van de 20e eeuw was er een onderzoek naar de grootste financiële paniek in 1907,
en dit onderzoek was gericht op wat "The Money Trust" werd genoemd.
waaruit bleek dat drie banken: JP Morgan, National City Bank, en de City Bank of New York
in principe het hele financiële systeem controleerden. Drie banken.
De publieke haat jegens deze instellingen was ongekend.
Er was een overweldigende consensus in het land voor de oprichting van een centrale bank,
maar er waren veel verschillende belangen
en iedereen had zijn eigen doel om voor een centrale bank te pleiten.
Dus om de meeste mensen te vertegenwoordigen, er waren boeren belangen, populisten, progressieven,
die pleiten voor een centrale bank, omdat ze niet tegen de terugkerende crisis konden,
maar zij wilden overheidstoezicht op de centrale bank.
Ze wilden perse dat het onder publiek toezicht stond, omdat ze de banken uit New York verachtten en vreesden,
omdat ze te veel invloed hadden,
dus zij zagen de centrale bank als een manier om de macht van deze particuliere financiële belangen te beteugelen.
Aan de andere kant pleiten diezelfde financiële belangen voor een centrale bank,
om te dienen als een bron van stabiliteit voor hun controle van het systeem,
en ook om op te treden als leenbank voor henzelf, zodat ze nooit zouden instorten.
Maar om meer controle uit te oefenen door middel van een centrale bank
wilde de private New Yorkse banksector een centrale bank onder de exclusieve controle van henzelf.
Niet verrassend. Dus al die verschillende belangen kwamen samen.
Vanzelfsprekend waren de financiële instellingen uit New York het meest invloedrijk.
Die hadden meer overeenkomsten met de Europese financiële instellingen dan met de Amerikaanse samenleving.
De belangrijkste persoon achter de oprichting van de Federal Reserve was Paul Warburg,
die een partner was van Kuhn, Loeb & Company, een Europese bank.
Zijn broers waren vooraanstaande bankiers in Duitsland in die tijd, en hij had natuurlijk nauwe banden
met alle grote financiële en industriële ondernemingen in de Verenigde Staten en in Europa.
En hij besprak deze ideeën voor een centrale bank met zijn landgenoten.
In 1910, kreeg Warburg de steun van Senator Nelson Aldrich,
wiens familie later introuwde in de Rockefeller familie. Dat zal wel toevallig zijn.
Aldrich nodigde Warburg en een aantal andere bankiers uit voor een geheime vergadering op Jekyll Island
voor de kust van Georgia, waar ze elkaar ontmoetten in 1910
om de oprichting van een centrale bank in de Verenigde Staten te bespreken,
die in handen zou zijn en de belangen zou dienen van de private bankiers.
Aldrich gepresenteerde dit in 1911 als het "Aldrich Plan" in het Amerikaanse Congres en het werd weggestemd.
Het publiek vertrouwde de bankrelaties van Senator Aldrich niet en verwerpt het "Aldrich Plan" van de Jekyll Island kliek.
Maar de kliek geeft het niet op. Ze geven hun plan gewoon een andere naam
en een nieuw publiek gezicht, dat van senator Robert Owen en volksvertegenwoordiger Carter Glass.
"The Money Trust", die achter de Crisis van 1907 zaten, gebruikt de verontwaardiging van het publiek tegen hen
om hun consolidatie van de controle over het bancaire systeem te voltooien.
De hernoemde Federal Reserve Act werd ondertekend op 23 december 1913
en de FED start het jaar daarna met zijn bedrijfsvoering.
"In de studie van geld wordt, meer dan in alle andere economische gebieden, complexiteit gebruikt
om waarheid te verhullen of om waarheid te ontwijken, niet om het te onthullen " -John Kenneth Galbraith.
Hoe werkt het Federal Reserve systeem? Wat doet het? Wie bezit en controleert het?
Dit zijn de basale vragen die tot de fundamentele vraag leiden: 'wat is geld?'
En dat is waarom het antwoord op deze vragen is gehuld in ondoordringbaar economisch jargon.
Zelfs de educatieve propaganda van de Federal Reserve, met veel schattige animaties en simpel taalgebruik,
lukt het nauwelijks om de taken en verantwoordelijkheden van de FED samen te vatten. Volgens de FED:
Om deze doelen te bereiken, combineert de FED, dan en nu, een gecentraliseerde nationale autoriteit
middels de Raad van Bestuur, met een gezonde dosis regionale onafhankelijkheid door de reserve banken.
Een derde entiteit, de Federal Open Market Committee, brengt deze kennis samen voor het bepalen van het nationale monetaire beleid.
Voor welke denkbeeldige schoolkinderen is deze economische wartaal bedoeld?
De eenvoudige waarheid, verborgen achter de goocheltruc van economisch jargon en magistrale titels,
is dat een bankkartel het belangrijkste aspect in onze economie heeft gemonopoliseerd:
geld zelf.
Ons wordt geleerd om geld te zien als de papiertjes of munten uit de drukpersen van de regering.
Dit is gedeeltelijk waar, maar de bankbiljetten en munten die in omloop zijn in de economie
zijn tegenwoordig slechts een fractie van de totale geldhoeveelheid.
Meer dan 90% van de geldhoeveelheid wordt gecreëerd door particuliere banken als leningen, die terugbetaald moeten worden met rente.
Hoewel dit simpele feit verborgen wordt gehouden door de tovenaars van Wall Street en de goden van geld
die van het geld-creatie proces een soort kunst van alchemie willen maken onder zorgvuldig toezicht van de overheid,
is de waarheid niet verborgen voor het publiek.
In december 1977 publiceert de Federal Reserve Bank van New York een nieuwe informatie brochure
vol met plaatjes en stompzinnig taalgebruik voor het grote publiek
in een poging om de functie van het Federal Reserve systeem uit te leggen.
In zwart en wit leggen ze zorgvuldig het proces van geldcreatie uit:
"Commerciële banken creëren geld op een bankrekening wanneer ze een lening toe kennen,
simpelweg door nieuwe deposito's op te nemen in hun boeken in ruil voor een schuldbekentenis van een kredietnemer.
Banken creëren geld door het 'monetariseren' van private schulden van bedrijven en particulieren.
Dus creëren ze geld tegenover de waarde van die schuldbekentenissen".
Daar staat het, in simpele taal: het overgrote deel van het geld in de economie,
het geld op onze rekening bij de bank dat we gebruiken voor onze elektronische betalingen,
is niet gemaakt door een drukpers van de overheid, maar door de bank zelf.
Het wordt gecreëerd uit het niets, als schuld, die terugbetaald moet worden aan de bank die het heeft gecreëerd, tegen rente.
Dit betekent dat leningen van de bank niet afkomstig zijn van het geld van andere spaarders,
maar nieuw geld dat simpelweg wordt gecreëerd en op je rekening wordt geplaatst.
En de bank is in staat om veel meer geld te creëren dan het geld heeft om als onderpand te dienen.
De Fed beweert de entiteit te zijn die toezicht houdt op de banksector.
Het werd opgericht, volgens haar eigen propaganda, om het systeem te stabiliseren
en te voorkomen dat bankruns zoals de Crisis van 1907 opnieuw konden gebeuren.
Gedurende een groot deel van de 18e eeuw, kon bijna elke organisatie die dat wilde zijn eigen geld drukken.
En dat is precies wat veel staten, banken en zelfs een drogist uit New York, deden.
Op een bepaald moment waren er meer dan 30.000 verschillende soorten geld in omloop.
Stel je de verwarring voor. Er waren veel verschillende soorten munten,
sommigen waren inwisselbaar voor goud en zilver, anderen werden gesteund door obligaties die regionale overheden uitgaven.
Het was niet ongewoon dat mensen hun geloof verloren in de waarde van hun munt en in het hele financiële systeem.
Als veel mensen tegelijk probeerden om hun geld op te nemen,
hadden de banken soms niet genoeg geld om hun spaarders uit te betalen.
Als het geld op was, schorten de banken tijdelijk de betaling op en sommige werden zelfs gesloten.
Mensen verloren hun spaargeld. Soms hadden regionale economieën eronder te lijden.
Het is duidelijk dat er iets moest gebeuren. En in 1913 gebeurde dat ook.
In dat jaar, tekende President Woodrow Wilson de Federal Reserve Act.
Deze wet creëerde het Federal Reserve-systeem voor een veiliger en stabieler monetair en bancair systeem.
Als dat inderdaad de bedoeling was, heeft het gefaald om dit te bereiken.
Met het creëren van een van de grootste bubbels in de Amerikaanse geschiedenis tot de jaren 1920, net tien jaar na de oprichting.
Het uiteen spatten van die zeepbel leidde natuurlijk direct tot de Grote Depressie
en een van de langste periodes van massale armoede in de Amerikaanse geschiedenis.
Economen hebben lang aangevoerd dat de Fed zelf de oorzaak was van de depressie
door zijn volledige wanbeheer van de geldhoeveelheid.
Zoals voormalig Federal Reserve voorzitter Ben Bernanke toegaf in een toespraak ter ere van de 90ste verjaardag van Milton Friedman:
"Over de Grote Depressie: Je hebt gelijk, wij hebben het gedaan. Het spijt ons zeer.
Maar dankzij u, zullen we het nooit meer doen."
'Prijsstabiliteit' is een ander principe uit het mandaat van de Federal Reserve.
Maar ook hierin slaagt de Fed er niet in om te voldoen aan haar eigen normen.
Afgezien van het bankwezen, de Federal Reserve heeft een andere verantwoordelijkheid, dat is waarschijnlijk nog belangrijker.
Het heeft de leiding over wat 'monetair beleid' wordt genoemd.
Het betekent dat ze proberen om de prijzen stabiel te houden om inflatie te voorkomen.
Stel dat u vandaag een cd zou kopen voor $14.
Maar wat als de prijs volgend jaar zou stijgen naar $20 of $50,
niet als gevolg van een verandering in vraag of aanbod, maar omdat alle prijzen omhoog gingen.
Dat is inflatie. Er zijn veel verschillende oorzaken van inflatie,
maar een van de belangrijkste is te veel geld.
De FED kan de geldhoeveelheid aanpassen door elektronisch geld in het systeem te injecteren,
of door geld uit de economie te onttrekken.
Bedenk eens: de Federal Reserve heeft de mogelijkheid om geld te creëren en te laten verdwijnen.
Wat is het belangrijkste is, is wat er gebeurt als gevolg hiervan.
Elke keer dat geldhoeveelheid wordt veranderd, zijn de effecten merkbaar in de hele economie.
De methoden van de Fed zijn veranderd om te profiteren van de nieuwste computers en elektronica,
maar haar missie blijft hetzelfde: om te streven naar stabiele prijzen, volledige werkgelegenheid en een groeiende economie.
100 jaar geleden, in 1913, werd de FED opgericht, en dat hebben we daar aangegeven met een verticale lijn.
De consumentenprijzen zijn nu ongeveer 30 keer hoger dan toen de FED werd opgericht in 1913.
Ook papier geld is de verantwoordelijkheid van de Federal Reserve.
Daarom zijn de dollars in omloop geen schatkistpapier, geen kredietbrieven,
maar Federal Reserve biljetten, op schuld gebaseerd en slechts gegarandeerd door de belofte van de regering om te betalen,
de 'staatsobligaties', verzekerd door de belastingbetaler zelf.
Op een gegeven moment waren de Federal Reserve banken wettelijk verplicht
om grote voorraden goud in reserve te houden als onderpand voor deze biljetten,
maar die verplichting werd opgeheven en tegenwoordig worden de biljetten vooral gegarandeerd door staatsobligaties.
De Fed heeft geen goud meer in de boeken staan, maar goud 'certificaten',
uitgegeven door de schatkist en niet gewaardeerd tegen de adviesprijs van $1.300 per troy ounce,
maar een willekeurig vastgestelde 'wettelijke prijs' van $42 2/9 per ounce.
Ron Paul: Maar ik heb nog een vraag: Tijdens de crisis of op elk moment dat u zich bewust van bent,
heeft de Federal Reserve of het ministerie van Financiën deelgenomen aan 'Gold Swap' regelingen?
Scott Alvarez: De Federal Reserve bezit helemaal geen goud.
Wij hebben sinds 1934 geen goud in bezit gehad, dus we hebben niet deelgenomen aan "Gold Swaps'.
Ron Paul: Maar op uw balans staat dat jullie goud hebben.
Scott Alvarez: Wat op onze balans staat zijn goud certificaten.
Vóór 1934 heeft de Federal Reserve wel goud in bezit gehad.
We hebben dat, volgens de wet, overgedragen aan de Schatkist en ontvingen in ruil daarvoor goud certificaten.
Ron Paul: Als het ministerie van Financiën daarmee ... want volgens de Exchange Stabilization Fund
ik neem aan dat ze de wettelijke bevoegdheid hebben om het te doen ... ze niet in staat zouden zijn om het te doen
want je hebt de zekerheden voor feitelijk al het goud?
Scott Alvarez: Nee, we hebben geen interesse in het goud dat eigendom is van het ministerie van Financiën.
We hebben gewoon een boekhoudkundig document dat 'goud-certificaten' genoemd wordt
dat de waarde vertegenwoordigt van de wettelijke rente die wij aan het ministerie van Financiën gaven in 1934 .
Ron Paul: En nog steeds ter waarde van $42 per ounce, wat totaal onredelijk is.
Het is duidelijk dat er een discrepantie bestaat tussen wat we denken dat de motieven van de Fed zijn
en wat het eigenlijk doet.
Om te begrijpen wat de echte bedoeling van de Fed is
is het eerst belangrijk om te begrijpen dat de Federal Reserve is geen bank, maar een systeem.
Dit systeem gecodificeerd, institutionaliseert, houdt toezicht en schraagt een vorm van bankieren genaamd 'fractional reserve banking',
waarin banken meer geld mogen uitlenen dan ze daadwerkelijk in hun kluizen hebben.
Het proces van verval en corruptie begint met het zogenaamde 'fractional reserve banking'.
Dat is de technische naam ervoor. En wat dat feitelijk betekent is dat
terwijl de bankinstellingen zich ontwikkelden gedurende de eeuwen, te beginnen natuurlijk in Europa,
ontwikkelde het een praktijk van het legaliseren van bepaalde oneerlijke boekhoudkundige procedures.
Met andere woorden, helemaal in het begin brachten mensen hun goud of zilver naar de banken ter bewaring.
En ze zeiden: "geef ons een kwitantie, we willen ons zilver en onze goud niet zelf bewaken,
want iemand kan midden in de nacht binnenkomen en ons doden of vastbinden of bedreigen
en zullen ze ons goud en zilver afnemen, we kunnen het niet bewaken, dus we brengen het naar de bank
en laten hen erop passen en we willen gewoon een kwitantie,
zodat we onze kwitantie mee terug kunnen nemen en ons kunnen goud ophalen wanneer we willen."
Dus in het begin was geld een kwitantie.
In plaats van gouden munten te ruilen, konden ze de kwitanties uit wisselen,
en mensen accepteerde de kwitanties net zo goed als het goud, wetende dat ze het goud konden krijgen.
En deze papieren kwitanties kwamen in omloop en werden de eerste voorbeelden van papiergeld.
De banken hadden dat spel snel door; ze zaten op een berg van goud met al die papieren kwitanties in omloop.
Mensen brachten de kwitanties niet meer terug, misschien vijf of zeven procent van de mensen
bracht hun papieren kwitanties terug en vroeg naar het goud.
Dus zeiden ze: "Ah ha! Waarom geven we niet gewoon meer kwitanties uit dan we goud hebben?
Ze zullen het nooit te weten komen, omdat ten hoogste zeven procent van de mensen erom vraagt.
Dus we kunnen meer kwitanties voor goud maken dan we hebben.
En we kunnen er rente voor vragen, omdat we het lenen aan de economie.
We zullen vragen rente op geld dat we niet echt hebben
en dan hebben we het goed voor elkaar, nietwaar?" "Ja, natuurlijk!"
En dat is hoe 'fractional reserve banking' is gestart.
En nu is het geïnstitutionaliseerd en het wordt onderwezen op school.
Niemand twijfelt aan de integriteit ervan of de ethiek ervan.
Ze zeggen: "Dat is de manier waarop banken werken, en is het niet geweldig dat we nu
deze flexibele munt hebben en we hebben welvaart, enzovoorts."
Dus het begint allemaal met dit concept van 'fractional reserve banking'.
Het probleem daarmee is dat het meestal werkt, maar af en toe komen er een paar rimpelingen die langs
dat een beetje groter zijn dan de andere rimpelingen zijn. Misschien is een van hen wel een golf.
En meer dan zeven procent zal komen vragen om hun goud, misschien twintig procent of dertig procent.
Nu worden de banken in verlegenheid gebracht, omdat de fraude aan het licht komt.
Ze zeggen: "We hebben jullie goud niet" "Hoezo hebben jullie ons goud niet?
ik heb het aan jullie geven en het op mijn rekening gezet en jullie zouden het bewaken."
"Nou, we hebben het niet, we hebben het uitgeleend"
Als dat bekend wordt komt iedereen zijn goud ophalen.
En natuurlijk hebben ze het niet, banken worden gesloten, ze hebben bank-feestdagen.
Banken zijn beschaamd, ze gaan failliet, mensen verliezen hun spaargeld
en er waren banken die instorten, wat weerkaatste over de hele wereld voor die tijd.
En dat zorgde voor verontrusting bij het Amerikaanse volk.
Ze wilden dat niet meer. Ze wilden daar een einde aan maken.
Dat was, zogenaamd, het hele doel van het Federal Reserve Systeem; om daar een einde aan te maken.
Maar omdat de mensen die het plan ontwierpen, dezelfde mensen waren die de deze praktijken uitoefenden,
is het geen verrassing dat hun oplossing niet goed uitpakte voor het Amerikaanse volk.
Hun oplossing was om het uit te breiden. Niet om het te controleren, maar om het uit te breiden.
Voorheen was dit spelletje van 'fractional reserve banking' gelokaliseerd op het niveau van de staat.
Elke staat had zijn eigen kleine 'fractional reserve banking' systeem.
Elke staat had eigenlijk zijn eigen Federal Reserve.
Centrale banken werden door de wetten van de staat geautoriseerd om dit te doen.
Dat veroorzaakte al deze problemen, dus toen kwam de Federal Reserve en zei:
"Nee, we gaan dit niet meer op het niveau van de staat doen, omdat dat allemaal problemen veroorzaakt.
We gaan het allemaal samenvoegen en we gaan het op nationaal niveau doen".
De sleutel tot het systeem is wie controle heeft over deze ongelooflijke macht om de economie te reguleren.
door het opleggen van reserve-verplichtingen en de streef-rente.
Ook het antwoord op deze vraag wordt doelbewust verzwegen.
Het Federal Reserve-systeem is een opzettelijk verwarrende mengelmoes van publieke en private belangen,
reserve banken, besturen en commissies, gecentraliseerd in Washington en verspreid over de Verenigde Staten.
Je hebt de Federal Reserve Board in Washington, die door de president wordt benoemd.
Dat is het enige deel van dit systeem dat direct afhankelijk is van inbreng van de overheid
dat is het 'federale' deel: dat de overheid, de president in het bijzonder, een paar gouverneurs kan aanstellen.
De twaalf regionale banken, de meest invloedrijke daarvan is de Federal Reserve Bank van New York
die is gevestigd op Wall Street om Wall Street te vertegenwoordigen,
is een vertegenwoordiger van de grote Wall Street banken die aandelen hebben in de private,
niet de federale, maar private Federal Reserve Bank van New York.
Alle andere regionale banken zijn ook private banken.
De hoeveelheid invloed die ze uitoefenen varieert, maar de Kansas City Fed is invloedrijk,
de St. Louis Fed, de Dallas Fed, maar de New York Fed is echt het centrum van dit systeem
omdat die de banken op Wall Street vertegenwoordigd, die de leiding van de New York Fed benoemen.
Dus de New York Fed heeft veel publieke macht, maar geen publieke verantwoordelijkheid of toezicht.
Het hoeft geen verantwoording af te leggen aan het Congres, zoals de voorzitter van de Federal Reserve Board of Governors doet
en zelfs de voorzitter van de Federal Reserve Board die door de president wordt benoemd,
legt geen verantwoording af aan de president of het Congres.
Hij legt een verklaring af bij het Congres, maar het beleid dat zij maken is onafhankelijk.
Ze hebben dus geen inmenging van de overheid.
De overheid kan ze wettelijk niet vertellen wat ze moeten, en dat doen ze natuurlijk ook niet.
Rep. John Duncan: Zou het een probleem zijn voor de Fed of voor de economie als die wetgeving werd aangenomen?
Ben Bernanke: Mijn bezorgdheid over deze wetgeving is dat als het GAO
controle uitoefent, niet op alleen de operationele aspecten en details van onze programma's,
maar ook een oordeel velt over onze beleidsbeslissingen, zou dat in feite een overname zijn van het monetaire beleid door het Congres,
een afwijzing van de onafhankelijkheid van de Federal Reserve wat zeer destructief zou zijn voor de stabiliteit
van het financiële systeem, de dollar, en onze nationale economische situatie.
De Federal Open Market Committee is verantwoordelijk voor het vaststellen van rentetarieven.
In deze commissie, die veel macht heeft, zitten de gouverneur en de vice-voorzitter van de Federal Reserve Board,
maar de meeste leden van de Federale Open Market Commissie zijn de voorzitters van de regionale Federal Reserve banken
die private belangen vertegenwoordigen. Zij hebben een belangrijke invloed op het vaststellen van de rentetarieven.
De rente wordt niet door een publieke instelling vastgesteld, maar door private financiële en zakelijke belangen.
En dat is natuurlijk wiens belangen ze dienen.
De reden dat de Federal Reserve zoveel moeite doet om de organisatiestructuur zo verwarrend mogelijk te maken
is om de massale belangenverstrengeling te verhullen die ten grondslag liggen aan dit systeem.
In feite bestaat het Federal Reserve-systeem uit een Board of Governors, 12 regionale banken, en de Federal Open Market Committee.
De private leden van elke Federal Reserve Bank stemmen voor de meerderheid van de bestuurders van de Reserve Bank,
en die bestuurders stemmen voor de leden van de Federal Open Market Committee, die het monetaire beleid bepaalt.
Bovendien krijgt Wall Street de belangrijkste plaats aan tafel,
omdat de traditie bepaalt dat de voorzitter van de machtige New York Federal Reserve Bank
wordt benoemd tot vice-voorzitter van het FOMC en permanent lid van de commissie.
In feite zijn de private banken de belangrijkste factor in de samenstelling van de FOMC
die de hele economie reguleert.
Volgens de Fed hoeven hun monetaire beleidsbeslissingen niet door de president goedgekeurd te worden
of door iemand anders in de uitvoerende of wetgevende macht,
het ontvangt geen financiering van het Congres,
en de termijn van de leden van de Board of Governors overspanning meerdere presidents-en congres termijnen".
Of, in de woorden van Alan Greenspan:
Interviewer: "Wat zou de juiste verhouding tussen een voorzitter van de FED en de president van de Verenigde Staten moeten zijn?"
"Nou, allereerst is De Federal Reserve een onafhankelijke instelling en dat betekent dat
er geen andere overheidsinstelling is die de acties die wij nemen kunnen overrulen".
De Fed gaat door met zijn eigen mythevorming door te stellen dat het geen private, op winst gerichte instelling is.
Deze karakterisering is oneerlijk, of zelfs een regelrechte leugen.
De regionale banken zijn private ondernemingen, zoals blijkt uit een uitspraak van het Hooggerechtshof in 1928:
"Instituten, zoals de nationale bank of de Federal Reserve banken, waarin private belangen zijn vertegenwoordigd,
zijn geen diensten van de overheid.
Het zijn private ondernemingen waarin de overheid een belang heeft."
Dit wordt zelfs toegegeven door het topmanagement van de Federal Reserve.
Yvonne Mizusawa: In onze regelgeving staan algemene voorwaarden voor het uitlenen van geld,
maar de dagelijkse bancaire activiteiten worden uitgevoerd door de Federal Reserve Banken.
Ze zijn banken, en inderdaad lenen ze geld uit
Peter W. Hall: Dus ze zijn hun eigen agentschap in dat opzicht?
Yvonne Mizusawa: Ze zijn geen agentschappen, edelachtbare, ze zijn "personen" volgens FOIA.
De aandelen van elke Federal Reserve Bank zijn in handen van de aangesloten banken, 100% privaat bezit,
met een private raad van bestuur. De meerderheid van de raad worden benoemd door de onafhankelijke banken,
private banken uit hun district. Het zijn geen agentschappen.
Deze private bedrijven geven aandelen uit die in handen zijn van de aangesloten banken die het systeem vormen,
waardoor de banken de uiteindelijke eigenaren zijn van de Federal Reserve Banken.
Hoewel de winst van de Fed elk jaar worden teruggegeven aan het ministerie van Financiën,
leveren de aandelen van de bij de Fed aangesloten banken een dividend van 6% op.
Volgens de Fed geeft het vaste karakter van deze teruggave aan dat ze niet op winst uit zijn.
Ondanks deze misleidende omschrijving, is het belangrijk om te begrijpen
dat de bankiers die de Federal Reserve in handen hebben inderdaad niet direct geld verdienen aan de Fed.
Hun voordelen zijn minder voor de hand liggend, en veel verraderlijker.
De eenvoudigste manier om dit te begrijpen, zoals de afgelopen eeuw en de laatste financiële crisis laten zien,
is dat de Fed werd gebruikt om dezelfde bankiers te redden die eigenaar zijn van de Fed banken,
een duidelijk voorbeeld van fascistische samenzwering.
Enkele financiële instellingen hebben zichzelf verrijkt door op grote schaal te speculeren en door de markt te manipuleren.
En daarna zijn ze naar hun regeringen gegaan en zeiden:
"We zitten nu in een hele moeilijke situatie en je moet ons geld lenen...
je moet ons geld geven, om de stabiliteit van het financiële stelsel te behouden."
En wie leent dat geld eigenlijk uit, wie financiert de overheidsschuld? Dezelfde financiële instellingen die de bailout ontvangen.
En dus krijg je een circulair proces. Het is een duivelse proces.
Je leent geld ... nee, je overhandigt geld aan de grote financiële instellingen,
en hierdoor loopt de staatsschuld op tot in de triljoenen. En dan zeg je tegen die financiële instellingen
dat we nieuw schatkistpapier en staatsobligaties moeten uitgeven die natuurlijk worden verkocht aan het publiek,
maar ze zijn altijd bemiddeld door de financiële instellingen, die daar hun levensvatbaarheid aan ontlenen.
En de financiële instellingen zullen waarschijnlijk een deel van deze publieke schuld opkopen,
zodat in feite de overheid zijn eigen schulden financiert door de bailouts.
Ze overhandigen geld aan de banken, maar daardoor worden ze schatplichtig aan diezelfde financiële instellingen,
en dan zeggen ze: "We moeten nu grote hoeveelheden staatsobligaties uitgeven. Kunt u ons helpen?"
En dan zeggen de banken: "Nou, je boeken zijn niet helemaal in orde."
En dan zegt de overheid: "Natuurlijk zijn ze niet in orde, want we hebben jullie net $1.4 biljoen bailout geld gegeven
en we zitten nu in een hele moeilijke situatie,
dus moeten we geld lenen van de mensen die in feite de ontvangers zijn van de bailout ".
Dus dit is waar we mee te maken hebben, het is een circulair proces.
De crisis van 2008 en de daaropvolgende bailouts zijn slechts de meest recente en meest schaamteloze voorbeelden
van de fundamentele belangenverstrengeling in het hart van de Amerikaanse private centrale banksysteem.
Na de val van Lehman Bros in september van dat jaar,
begint de Federal Reserve met een ongekend programma van bailouts en renteloze kredietfaciliteiten
voor dezelfde banken die de crisis hadden veroorzaakt.
Door de kartelvorming van de Federal Reserve structuur, en dus niet per ongeluk,
waren het dezelfde bankdirecteuren die toezicht hielden op de leen-praktijken van hun banken
die in de directiefuncties van de Fed terecht kwamen en stemden over waar de miljarden dollars aan bailout geld naar toe zouden gaan.
En, niet verwonderlijk, ging het naar hun eigen banken.
Een schokkend rapport van the Government Accountability Office onderzocht in 2011 $16,000,000,000,000 aan bailout geld
verlengd door de Fed in de nasleep van de crisis, en legde de talrijke voorbeelden van flagrante belangenverstrengeling bloot.
Jeffrey Immelt, topman van General Electric, was directeur in het bestuur van de Federal Reserve Bank van New York
op hetzelfde moment dat de Fed $16.000.000.000 financiering verstrekte aan General Electric.
Ondertussen was JP Morgan Chase-topman Jamie Dimon ook lid van het bestuur van de New York Fed
gedurende de periode waarin de Fed $391.000.000.000 aan noodkredieten verstrekte aan zijn eigen bank.
In totaal waren de bestuursleden van de Federal Reserve betrokken bij $4 biljoen aan leningen aan hun eigen banken.
Dit geld werden niet alleen gebruikt om de banken overeind te houden,
maar om de bij de Fed aangesloten banken te laten terugkeren naar een periode van recordwinsten
in dezelfde periode dat de gemiddelde werknemer hun reële lonen zagen afnemen
en de werkelijke economie langzaam tot stilstand kwam.
Ben Bernanke, destijds de voorzitter van de Federal Reserve Board of Governors,
werd geconfronteerd met deze belangenverstrengeling door senator Bernie Sanders nadat het GAO rapport uitkwam in juni 2012.
Ben Bernanke: Senator, u noemt een belangrijk punt, namelijk dat dit niet iets is wat de Federal Reserve heeft gecreëerd.
Dit staat in het statuut. Het Congres in de Federal Reserve Act zeggen dat dit het bestuur is van de Federal Reserve
en meer specifiek dat bankiers deel zouden uitmaken van het bestuur.
Bernie Sanders: 6 van de 9. Ben Bernanke: Sorry?
Bernie Sanders: 6 van de 9 in de regionale banken komen van de banksector.
Ben Bernanke: Dat klopt. En dat staat in de wet.
Het antwoord op uw vraag is dat het Congres dit heeft opgezet,
Ik denk dat we het tot iets nuttig en waardevol hebben gemaakt.
Het levert ons informatie op. Maar als het Congres het wenst te veranderen,
zullen wij natuurlijk met u samen naar alternatieven kijken.
Bernanke heeft gelijk. Deze conflicten zijn feitelijk een onderdeel van het instituut.
Een structureel kenmerk van de Federal Reserve, dat werd ingebakken in de Federal Reserve Act,
meer dan 100 jaar geleden, door de bankiers die samenspanden om de geldcreatie van het land in een kartel onder te brengen.
Dit is de meest directe reden waarom de Federal Reserve, dit gelegaliseerde kartel van banken,
afgeschaft moet worden. Maar dit is niet de enige reden.
Deel drie: Stop de Fed
"Zij die het krediet van een natie controleren, bepalen het beleid van regeringen
en houden het lot van het volk in hun greep".
We weten nu dat de Amerikaanse bevolking al eeuwen in oorlog is met de oligarchen van het internationale bankwezen.
Die oorlog werd in 1913 verloren, wellicht voorgoed, met de oprichting van de Federal Reserve.
Met het aannemen van de Federal Reserve Act veroordeelde President Woodrow Wilson de Amerikaanse bevolking
tot een eeuw waarin de geldcreatie afhankelijk was van de grillen van het bankkartel.
Een eeuw van 'booms' en 'busts', bubbels en depressies,
heeft geleid tot een totale herverdeling van de welvaart richting de mensen aan de top van het systeem.
Aan de onderkant zwoegen de massa's in relatieve armoede,
huishoudens met een enkel inkomen werden uit noodzaak tweeverdieners,
hun kwaliteit van leven gaat langzaam achteruit, terwijl de Federal Reserve biljetten, de dollars worden genoemd,
steeds verder devalueren.
Bovendien bestendigt de fraude Alexander Hamilton's hardnekkige mythe dat een staatsschuld noodzakelijk is.
De VS is nu opgesloten in een systeem waarbij de overheid obligaties uitgeeft om geld te genereren voor hun activiteiten,
obligaties die worden gegarandeerd door belasting op de arbeid van het volk.
Ondertussen blijven de daders van deze fraude in de schaduw,
grotendeels genegeerd door het volk, die een nieuwe popidool uit Hollywood meteen zouden herkennen,
maar geen idee hebben wie de topman van Goldman Sachs of de New York Fed doet, laat staan wie ze zijn.
Dit kartel heeft geen nationaliteit, geen filosofie of geloof, geen ethische code.
Ze zijn niet eens gemotiveerd door hebzucht, maar door macht.
De macht die controle over de geld creatie onvermijdelijk met zich meebrengt.
Als een persoon eenmaal alles heeft wat je met geld in deze wereld kunt kopen
Wat blijft er dan nog over om te wensen? En het antwoord is natuurlijk: macht.
Macht over mensen. Geld is macht over mensen, maar er is nog een andere macht over mensen.
En dat is de politieke macht, de sociale macht.
En ik denk dat dit is nu uitgegroeid tot de dominante drijvende kracht van deze mensen.
Ze hebben al het geld in hun greep. Nu streven ze naar de Nieuwe Wereld Orde.
Dat is hun ervoor. Ze willen de hele wereld in één politieke eenheid, die zij domineren.
Niet alleen met geld, maar met militaire en psychologische middelen.
En het onderwijs, de media en propaganda. Ze willen totale controle over ieder mens op de planeet.
En mijn hemel, ze gaan behoorlijk snel die kant op.
Het duurde niet lang voordat deze machtswellust de kop opstak.
In 1921, slechts 7 jaar nadat de Fed met zijn activiteiten begon,
dezelfde aan JP Morgan gelieerde bank elite die de Federal Reserve oprichtte
lijfde een organisatie in met de naam The Council on Foreign Relations
met het doel om de buitenlandse politiek van de VS over te nemen,
inclusief het Ministerie van Buitenlandse zaken. Hierin waren ze bijzonder succesvol.
Hoewel de organisatie slechts 4000 leden telt, heeft ze onder haar leden
21 ministers van Defensie, 18 ministers van Financiën, 18 ministers van Buitenlandse Zaken,
16 CIA-directeuren en vele andere hooggeplaatste regeringsfunctionarissen, militairen, zakelijke elite, en natuurlijk bankiers.
De eerste directeur van de CFR was John W. Davis,
JP Morgan's persoonlijke advocaat en zelf ook miljonair.
Samen met haar zusterorganisaties in Groot-Brittannië en elders in de wereld,
zouden deze groepen samen werken aan een "Nieuwe Wereld Orde"
van totale financiële en politieke controle geregisseerd door de bankiers zelf.
Carroll Quigley, een Georgetown historicus en mentor van Bill Clinton, schreef in 1966,
'Tragedy and Hope', een geschiedenis van de wereld in onze tijd:
"De macht van het financiële kapitalisme had een verstrekkend doel,
niets minder dan het creëren van een wereldsysteem van financiële controle in particuliere handen
in staat om het politieke systeem van elk land te domineren en de wereldeconomie als geheel.
Dit systeem zou op feodale wijze worden gecontroleerd door gezamenlijk handelen van de centrale banken van de wereld,
door geheime akkoorden, overeengekomen in frequente vergaderingen en conferenties.
De top van dit systeem werd de Bank voor Internationale Betalingen in Bazel, Zwitserland,
een private bank in handen van en gecontroleerd door de centrale banken van de wereld, die zelf private bedrijven zijn".
Dit is waarom de bankiers en hun handlangers bij de overheid en het bedrijfsleven samenspanden om de crisis van 2008 te creëren.
Niet omdat ze geld nastreven, maar macht.
Op dezelfde manier als de bankiers de Paniek van 1907 gebruikten om hun controle over de geld creatie te consolideren,
hopen ze de crisis van 2008 en de daaropvolgende paniek, die ze zelf hebben gecreëerd, te gebruiken
om hun politieke controle te consolideren.
De internationale top over de wereldwijde financiële crisis is verlengd van 7 juni - 20 juni,
omdat de toonaangevende zeven ontwikkelde landen de crisis niet alleen kunnen oplossen.
Deze verlengde vergadering roept de vraag op of er een nieuw wereldwijd financiële systeem zal worden opgezets.
Is dit een soort Nieuwe Wereld Orde, waar Gordon Brown aan refereerde?
De Britse premier Gordon Brown heeft de "uitgangspunten" geschreven die tijdens de top worden besproken,
Dat zijn: transparantie, soliditeit van het bankwezen, verantwoordelijkheid, integriteit, en een wereldwijd bestuur.
Ik denk dat de Nieuwe Wereld Orde in opkomst is
en daarmee de fundamenten van een nieuw en vooruitstrevend tijdperk van internationale samenwerking.
De onvermijdelijke conclusie, die noodzakelijkerwijs voortvloeit uit het ware begrip van de situatie,
is dat het Federal Reserve systeem in de vuilnisbak van de geschiedenis moet worden gegooid.
Na een eeuw van slavernij, is het tijd voor het Amerikaanse publiek om de ketens van schuld van de bankiers af te werpen.
Als er ooit een punt was in de menselijke geschiedenis om over alternatieven na te denken, dan is het nu.
Het idee dat het huidige systeem onze beste optie is.
Hoeveel van de beste opties leiden tot zelfvernietiging? Dat klinkt niet als de beste optie.
In een wereld met 7 miljard mensen, kunnen we waarschijnlijk iets beter bedenken,
dan een systeem waarin een paar duizend mensen zoveel profiteren ten koste van de rest van de wereld.
En ten koste van de mogelijkheden voor de toekomst van de mensheid. Ze exploiteren onze toekomst.
Zolang we deze manier van denken accepteren, zolang we deze dominante instellingen accepteren,
zullen we die kant op gaan. Dus ik denk dat hervorming een goede manier is om te vertragen en terug te duwen
tegen de groeiende en veranderende machtsstructuren,
maar radicale verandering is wat er echt nodig is en dat moet worden opgebouwd van onderuit.
Maar ik denk dat deze twee processen parallel aan elkaar kunnen en zouden moeten lopen.
Als je het tot hier hebt volgehouden; gefeliciteerd.
Je bent nu beter geïnformeerd over de economische geschiedenis van de Verenigde Staten
en de waarheid over de Federal Reserve dan 99% van de bevolking.
Alleen al het verspreiden van deze informatie naar de mensen om je heen, zal een diepgaande effect hebben.
Zodra ze zwendel doorzien zijn velen gemotiveerd om er iets aan te doen, en zij zullen op hun beurt anderen informeren.
Dit is het virale karakter van onderdrukte waarheid, en het is de reden dat meer mensen zich bewust zijn van
en opgewonden zijn over de Federal Reserve en de aard van het geld, dan ooit tevoren.
Misschien nog opmerkelijker is dat deze beweging zich verspreidt naar andere delen van de wereld.
Door het herkennen van de verwevenheid van de moderne wereldeconomie en het internationale karakter van de bancaire oligarchie,
zijn beweging voor afschaffing van de Federal Reserve opgedoken in Europa,
waar protesten tegen het centrale bankkartel plaats vinden in meer dan 100 steden
met een wekelijkse opkomst van 20.000 mensen.
Lars Maehrholz: Ik begon deze beweging, omdat ik besefte dat de Federal Reserve Act, naar mijn mening,
een van de ergste wetten in de hele wereld is.
Dus een private bank bedrijf leent Amerika geld, en naar mijn mening is niet democratisch meer.
De Federal Reserve vertelt de overheid wat te doen, en dat is een probleem.
Luke Rudkowski: Het is een heel groot probleem, vooral in de VS
Waarom is het een wereldwijd probleem, en waarom zijn mensen hier in Duitsland op de been?
Lars Maehrholz: Omdat als je je realiseert dat dit financiële systeem een wereldwijd systeem is,
je moet echt naar het begin van het systeem.
En naar mijn mening is het ook de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds,
maar aan het begin van dit alles staat een wet uit 1913,
ondertekend door Woodrow Wilson, en dit is het begin van het hardcore kapitalisme waar we nu onder lijden.
En de enige manier om dit te stoppen is door deze wet te af te schaffen.
Maar wat als de ontluikende beweging om de Fed te beëindigen succesvol is?
Welk systeem stellen mensen voor als het antwoord?
Er zijn verschillende soorten voorstellen gedaan door diverse onderzoekers.
Sommigen pleiten voor een terugkeer naar de Amerikaanse koloniale wortels van schuldenvrij geld, uitgegeven door door de staat gerunde banken,
waarbij de Bank of North Dakota wordt aangewezen als een reeds functionerend, succesvol model van deze aanpak.
We hebben twee bancaire systemen sinds 1860, met het banksysteem van de staat en het federale bank systeem,
en de federale banksysteem zijn de grote Wall Street banken. Ze domineren het federale systeem.
Dus, zijn nemen de zaak over. In Californië hebben we zelfs geen lokale banken waar ik woon.
We hadden er twee en ik had rekeningen bij beiden
en nu is de ene Chase Bank geworden en de andere US Bank.
Ze zijn nu allebei grote Wall Street banken, ze zijn overgenomen.
Het zijn de lokale banken die een belang hebben in het bedienen van het lokale bedrijfsleven.
De grote banken zijn niet geïnteresseerd in leningen vertrekken aan lokale bedrijven; het is te riskant, waarom zouden ze de moeite nemen.
Ze hebben vrijwel gratis geld dat ze kunnen krijgen van de Fed en van elkaar
en het is veel lucratiever voor ze om te speculeren in grondstoffen of andere zaken in het buitenland,
of wat zeer goed uitpakt voor hen is om lange termijn staatsobligaties te kopen tegen 3%,
omdat hier geen kapitaal voor nodig is.
De kapitaalvereisten voor staatsobligaties zijn nul. Dus kunnen ze er zoveel van kopen als de willen.
Maar als ze leningen voor hypotheken verstrekken of leningen aan bedrijven
dan hebben ze te maken met kapitaalvereisten en zodra al hun kapitaal op is,
met andere woorden: acht dollar aan kapitaal staat voor honderd dollar aan leningen,
dan kunnen geen leningen meer verstrekken en moeten ze dertig jaar wachten voordat de leningen worden afbetaald.
Dus als ze toch hypotheken verstrekken dan verkopen ze die aan investeerders
en was de hypotheek bubbel die we hebben gezien.
Ze hadden geen enkele prikkel om ervoor te zorgen dat de kredietnemers de lening konden terugbetalen,
ze wilde alleen maar verkopen. En dus verkochten ze het aan onwetende beleggers,
dat kon iemand uit IJsland of Zweden zijn of pensioenfondsen.
Dus dat werkte niet zo goed.
Dus een staatsbank in samenwerking met lokale banken kunnen helpen om het kapitaal te verschaffen.
In Noord-Dakota staat de staatsbank garant voor de leningen van de lokale banken,
waardoor ze veel grotere leningen kunnen verstrekken dan ze anders zouden kunnen.
De staatsbank verstrekt liquiditeit aan de kleine banken.
Dat is waarom de kleine lokale banken op dit moment geen leningen aan kleine bedrijven verstrekken,
omdat ze er niet zeker van zijn dat ze geld kunnen krijgen van de andere banken als dat nodig is.
De manier waarop banken werken is dat ze eerst de lening verstrekken,
Ik bedoel, als je krediet verstrekt aan veel verschillende bedrijven
en als allemaal tegelijk hun krediet opnemen dan raakt het geld op.
Dat risico neem je dus niet, tenzij je er zeker van bent dat je op korte termijn leningen kan krijgen van de andere banken.
Wat er nu gebeurt, ook al staat er $1.600.000.000.000 aan overtollige reserves in de boeken van de grote banken,
dat geld is niet beschikbaar voor de kleine banken,
omdat de Fed 0,25% rente betaalt op die reserves.
Dus de banken hebben geen prikkel om het uit te lenen aan de kleine banken.
Waarom zou je het uitlenen als je net zoveel kunt verdienen door het vasthouden van je reserves?
En je kunt dat gebruiken als onderpand voor obligaties of iets waardoor je nog meer kunt verdienen.
Dus het hele systeem is bedorven en in Noord-Dakota verschaft de staatsbank liquiditeit voor de lokale banken.
Anderen pleiten voor een gedecentraliseerd systeem van alternatieve en concurrerende valuta
waardoor de noodzaak van een centrale bank sterk afneemt of zelfs helemaal verdwijnt.
Paul Glover: 22 jaar geleden in Ithaca, New York, zag ik dat er een heleboel mensen waren, vrienden in het bijzonder,
die vaardigheden en tijd hadden, maar die niet werden gebruikt of gerespecteerd door de heersende economie.
Terwijl we graag dingen wilden creëren en ruilen met elkaar
en vele diensten aan elkaar konden verlenen, maar we hadden geen geld.
Omdat ik een achtergrond heb in grafisch ontwerp, journalistiek en arrogantie
ging ik op mijn computer aan het werk en ontwierpen papiergeld voor Ithaca, New York.
Ik ontwierp mooi kleurrijk geld met plaatjes van kinderen en watervallen, die waren gewaardeerd in arbeidsuren.
Een biljet van één uur, een half uur, een kwart, acht uur en twee uur biljetten.
Toen gaf ik aan de pioniers die zich hadden ingeschreven een specifiek startbedrag, en het spel begon.
Een uur was in principe $10 waard, wat toen 20 jaar geleden het dubbele was van het minimumloon.
Mensen die gewend waren om meer dan $10 per uur te verdienen konden meer uren in rekening brengen.
Dit herinnert ons eraan, als inwoners van onze gemeenschap, dat we medeburgers zijn
niet slechts winnaars of verliezers in de strijd om dollars.
Het brengt ons tot elkaar op basis van de vaardigheden en diensten die we zelf hebben,
waarin hebben meer trots hebben om die voor elkaar in te zetten dan vaak het geval is met een conventionele baan,
dat zijn gewoon de dingen die we moeten doen om geld te verdienen om de rekeningen te betalen.
Dus door dat proces van handelen op een meer intieme schaal binnen de gemeenschap,
zijn we makkelijker in staat om vrienden en geliefden en politieke bondgenoten te worden.
James Corbett: Een inspirerend verhaal. Hoeveel geld heeft er gecirculeerd door deze gemeenschap?
Het is belangrijk voor mensen om te begrijpen hoe succesvol dit is geweest.
Paul Glover: Omdat we geen computersysteem zijn is er geen specifiek volume van handel bekend,
maar door verhalen, telefonische enquêtes en door de jaren heen te kijken hoe geld zich verplaatst
konden we goed inschatten dat het equivalent van een paar miljoen dollar in die jaren heeft gecirculeerd.
Het verstrekken van leningen zonder rente tot $30.000 waarde,
dat was de fundamentele monetaire revolutie van ons systeem.
Bovendien gaven we met dit geld subsidies aan meer dan honderd maatschappelijke organisaties.
Sommigen pleiten voor valuta wiens wiskundige aard voorkomt dat ze zomaar kunnen worden gecreëerd
op het moment dat een federale regering een nieuwe oorlog wil voeren
of een nieuwe wagon wil koppelen aan de eindeloze trein van bestuurlijke tirannie en geweld.
Roger Ver: Wat mensen moeten begrijpen over Bitcoin is dat het een volledig gedecentraliseerd netwerk is.
Er is geen centrale server, er is geen overkoepelende onderneming, er is geen kantoor,
het is gewoon gratis software die iedereen kan downloaden en op hun computer kan draaien overal in de wereld.
En dat de Bitcoins kunnen worden overgedragen aan wie dan ook, waar ook ter wereld
en het is onmogelijk voor een bank of overheid om het verzenden of ontvangen van Bitcoins te blokkeren.
Er is een beperkt aanbod van Bitcoins, er zullen nooit meer dan 21 miljoen Bitcoins bestaan.
Dus wordt de prijs bepaald op basis van vraag en aanbod.
Omdat het aanbod van Bitcoins beperkt is en de vraag toeneemt naarmate meer mensen ze beginnen te gebruiken
en meer en meer websites beginnen ze te accepteren, zal de prijs van Bitcoins, uitgedrukt in dollars, moeten toenemen,
zelfs nog veel meer dan de $500 per Bitcoin die het vandaag is.
James Corbett: Zitten er ook nadelen aan het gebruik van een crypto-currency?
Roger Ver: Als je deel uitmaakt van de huidige machtselite die geld kunnen drukken wanneer ze willen
dan zul je er waarschijnlijk niet van profiteren als de hele wereld over schakelt op Bitcoins.
Maar als je één van de gewone mensen bent die voor de Federal Reserve werkt
of een centrale bank die geld drukt om aan vrienden te geven, dan is een Bitcoin wereld prachtig voor je.
Solide geld. Crypto valuta. Staatsbanken. LETS-programma's. Zelf uitgegeven krediet.
Deze en vele andere oplossingen zijn voorgesteld en velen van hen zijn vandaag in gebruik op verschillende plaatsen.
Op internet is veel informatie te vinden over al deze ideeën en hoe ze in verschillende delen van de wereld worden toegepast.
De vraag wat geld is en hoe het gecreëerd moet worden is misschien wel de grootste vraag voor de mensheid als geheel,
en toch is het een vraag die bijna volledig afwezig is in het publieke debat.
Tot voor kort.
[menigte roept "Beëindig de FED"]
[Verbranden dat papier.]
[menigte roept "Beëindig de FED"]
Ron Paul: Ik was nog helemaal niet bij dat onderdeel. Doen jullie het opnieuw als ik bij dat deel kom?
En nu is de rest van het verhaal in onze handen.
Zodra we de zwendel begrijpen die heeft plaatsgevonden,
de geleidelijke consolidatie van rijkdom en macht in de handen van een kleine elite bank-oligarchen
en de toenemende verarming van de massa,
alles in naam van het nep-geld van de bankiers, gecreëerd uit het niets en uitgeleend aan het publiek met rente,
kunnen we ervoor kiezen om actief te worden, of om helemaal niets te doen.
Als je ervoor kiest om actief te worden zijn er een paar dingen die je kunt doen om te helpen dit systeem te veranderen:
1) Volg de links en bronnen uit het transcript van deze documentaire op corbettreport.com/federalreserve
om vertrouwd te raken met de geschiedenis, het netwerk en de werking van het Federal Reserve Systeem.
Als je dit onderwerp niet aan jezelf kunnen uitleggen, dan zul je nooit in staat zijn om het aan anderen uit te leggen.
2) Verspreid deze informatie naar anderen praat ze bij over dit onderwerp.
Het kan zo simpel zijn als het aansnijden van dit onderwerp bij het koffieapparaat op maandagmorgen
of het verspreiden van deze documenten of het versturen van links naar deze informatie naar uw e-mail lijst.
Breng dit onderwerp in uw gesprekken.
Als mensen beginnen te praten over de staatsschuld of de staat van de economie of andere politieke onderwerpen,
zorg dan dat ze nieuwsgierig worden naar de oorzaak van deze kwesties, en waarom er überhaupt een nationale schuld is.
3) Als je gelijkgestemde mensen in je omgeving kunt vinden die met dit onderwerp bezig zijn,
start dan een werkgroep over dit onderwerp en haar oplossingen.
De werkgroep kan alternatieve of complementaire valuta ondersteunen in de lokale omgeving,
of, als er nog geen bestaan kan de groep kan de basis vormen voor een gemeenschap van lokale bedrijven en klanten
die bereid zijn om te experimenteren met manieren om de Federal Reserve biljetten af te zweren.
4) Gebruik de informatie op corbettreport.com, waaronder de Federal Reserve flyer,
of houd DVD vertoningen om de belangstelling voor uw groep te vergroten en samen met anderen de ware aard van het monetaire systeem te bestuderen.
Het opbouwen van een alternatief voor het huidige systeem kan nogal overweldigend lijken.
Maar het is belangrijk om in gedachten te houden dat het Federal Reserve systeem, dat zo monolithisch lijkt
nog maar één eeuw bestaat.
Centrale banken zijn eerder verslagen in Amerika en ze kunnen weer worden verslagen.
De vraag hoe we besluiten om dit systeem te veranderen is niet retorisch;
het zal ofwel worden beantwoord door een geïnformeerde, betrokken, actieve bevolking
die samen werkt aan haalbare alternatieven om het huidige systeem te ontmantelen,
of het zal beantwoord worden door dezelfde bank-oligarchie die de geldcreatie beheerst,
en zodoende de levensader van het land, sinds generaties.
Nu, een eeuw na de oprichting van de Federal Reserve-systeem,
hebben we een keuze te maken: of de volgende eeuw, zoals die ervoor,
een eeuw van slavernij zal zijn,
of, getransformeerd door de acties en keuzes die we maken in het licht van deze kennis,
een eeuw van macht aan het volk.
Hallo, ik ben James Corbett van corbettreport.com, de schrijver, producer, regisseur, verteller,
en al het andere met betrekking tot de documentaire die je net het gezien.
Eeuw van slavernij, de geschiedenis van de Federal Reserve.
Zoals ik aangaf het eind van de documentaire; als je tot hier bent gekomen,
dan bent je nu beter geïnformeerd over de Federal Reserve,
haar oorsprong, wat het is, hoe het functioneert en waarom het moet worden bestreden,
dan 99% van het grote publiek.
En als je tot hier bent gekomen, dan bent u uiteraard een van de zeer weinigen die staat te popelen en gemotiveerd is
om je aan te sluiten bij de groeiende stroom van vrije mensheid die de ketenen van schuld van de bankiers wil afwerpen
in de Verenigde Staten en over de hele wereld.
En als je zo gemotiveerd zijn, dan heb ik wat verrassingen voor je.
Ik heb een aantal bronnen waar ik je naar wil verwijzen.
Zoals ik al zei aan het einde van de documentaire; er zijn een aantal bronnen op corbettreport.com
waarvan ik hoop dat ze zullen helpen in je zoektocht om jezelf beter te informeren,
en anderen beter te informeren over het Federal Reserve Systeem,
want nogmaals; als je dit niet kan uitleggen aan jezelf, hoe kun je het dan ooit uitleggen aan iemand anders?
Dus ik denk dat de eerste opdracht waar we ons allemaal aan moeten wijden,
is om ons eigen begrip te verbeteren van het Federal Reserve-systeem en hoe het functioneert
en vervolgens die informatie naar anderen te verspreiden.
Als je naar corbettreport.com gaat zul je daar deze documentaire vinden, 100% gratis online beschikbaar,
dat zult u weten, want u zit er nu naar te kijken. Er staan links naar de youtube versie van deze documentaire
de downloadbare mp4 versie op mijn website, er zijn ook audio mp3 bestanden te downloaden.
Alles vrij toegankelijk voor het publiek en ik moedig u aan om ze te verspreiden naar anderen als je het een waardevolle bron vindt.
En als eenmaal op corbettreport.com bent zult u niet alleen de documentaire zelf vinden,
maar ook een transcript van de documentaire, compleet met hyperlinks,
en alle brondocumenten, video's, artikelen, alle informatie die is gebruikt om deze documentaire samen te stellen.
Dus ik hoop dat dat een waardevolle bron zal zijn,
voor mensen die deze informatie voor zichzelf op een rij willen zetten op een manier die zinvol voor hen is.
Zodat ze kunnen zien waar al deze informatie vandaan komt.
Een groot deel zijn bronnen van de Federal Reserve zelf.
Dus ik hoop dat het transcript met hyperlink waardevol zal zijn voor mensen
die hun begrip van deze onderwerpen willen verbreden.
En je zult daar ook een informatie-pamflet vinden.
Dat heb ik gemaakt met de hulp van Mike Krentz, van mikekrentz.com, een grafisch ontwerper,
die me veel heeft geholpen achter de schermen van de website, zoals je kunt zien aan de graphics op deze documentaire.
Ik ben zelf geen grafisch ontwerper, niet van beroep of opleiding,
Dus ik waardeer Mike's hulp enorm om dit informatie-pamflet te maken,
Dit zijn slechts enkele punten uit video, informatie over de Federal Reserve, wat het is,
en een paar interessante lokkertje om mensen voor deze informatie te interesseren.
U kunt dit downloaden en printen vanaf corbettreport.com en gebruiken zoals jij dat wilt.
Deel het uit aan aan mensen op straat, gebruik het als discussiepunt als je een dvd-vertoning houdt,
Hang het op in openbare gebieden, alleen waar toegestaan door de wet natuurlijk.
Nogmaals, dit is vrij beschikbaar om te downloaden en om uit te printen,
en te gebruiken om te helpen informatie over de Federal Reserve-systeem te verspreiden.
Het is beschikbaar in kleur en zwart-wit en moet netjes worden afgedrukt op standaard 8,5 bij 11 brief-formaat.
Dat staat allemaal op de website, samen met, uiteraard, een echte DVD-versie van deze documentaire.
Nogmaals, als je deze informatie nuttig vindt, dan hoop ik dat je zal proberen om het te verspreiden naar anderen.
Er zijn een heleboel mensen die liever de online link hebben, maar er zijn een aantal mensen die je niet online kunt bereiken.
Voor die mensen, en voor jezelf als je wilt, is hier een fysieke harde kopie die u kunt bestellen
op corbettreport.com, voor 2000 Japanse yen, dat zijn ongeveer 20 Federal Reserve biljetten.
Want helaas zitten we gevangen in dit op schuld gebaseerde, door banksters geleide systeem,
dus we hebben allemaal deze papiertjes nodig voor een dak boven ons hoofd en om eten op tafel te zetten.
ikzelf ook, dus uw steun wordt uiteraard zeer gewaardeerd.
Voor die 2.000 Japanse yen, ongeveer 20 Federal Reserve biljetten, krijg je deze documentaire
Disc 1 bevat de documentaire zelf, disc 2 het volledige 1 uur durend interview met G. Edward Griifins.
Nog een waardevolle bron voor mensen die op zoek zijn naar meer informatie over de Federal Reserve.
Dat is beschikbaar op corbettreport.com, samen met alles waar we over gesproken hebben,
het informatie-pamflet, het hyperlink transcript, alle verschillende formaten die beschikbaar zijn.
Nogmaals, ik heb geprobeerd om dit zo eenvoudig mogelijk en ook zo gedetailleerd mogelijk te maken
zodat je kunt beginnen met je eigen exploratie en begrip van dit systeem waarmee we geconfronteerd worden.
Nogmaals, elke manier die je kiest om deze informatie te verspreiden naar anderen wordt zeer gewaardeerd,
maar als je de corbettreport links wilt delen, dan is de beste om te gebruiken corbettreport/federalreserve.
Daar staat de documentaire in youtube-formaat, het downloadbare mp3-en mp4-formaat,
daar staat het transcript, het downloadbare informatie-pamflet,
en er staat ook een link om de DVD te kopen. Dat staat allemaal op corbettreport/federalreserve.
Stuur mensen daarheen als je de link verspreid.
Dus nogmaals, ik waardeer het dat je tijd kon vrijmaken in je drukke dag, in je agenda,
om jezelf te wijden aan het kijken en het leren en het begrijpen van dit materiaal,
en te helpen om deze informatie en bewustzijn te verspreiden naar anderen.
Want alleen samen zijn we in staat om de beweging te vormen die uiteindelijk het tij zal keren tegen de banksters
en de Federal Reserve en alle private centrale banken over de hele wereld kan verslaan.
Dus nogmaals, bedankt voor je tijd en aandacht.
Ik ben James Corbett van corbettreport.com.